Doorgaans geef ik de voorkeur aan extreem simpel leesvoer: Sophie Kinsella / Madelein Wickham, Lauren Wiesberger, Jill Mansell… Maar vandaag moest ik toch even ergens anders aan. Mijn moeder (met een beduidend betere literatuur-smaak) wilde graag een gesigneerd exemplaar van Niccolo Ammaniti‘s laatste boek, “Che la festa cominci”, of in de vertaling: “Laat het feest beginnen”. En zo stond ik vanmiddag met een lekker glaasje prosecco in de rij met zijn nieuwste boek onder mijn arm. Als je zo’n schrijver dan in levende lijve ziet, dan maakt je dat toch wel nieuwsgierig naar wat hij dan op papier gezet heeft. Dus wellicht dat ik, als mijn moeder het boek (waarschijnlijk morgen al) uit heeft, er toch maar eens in moet duiken, en wat meer hoogstaande literatuur moet gaan lezen.